Paul Schots besloot in 2014 zijn leven compleet om te gooien. Na zijn opleiding aan de universiteit economische psychologie werkte hij tien jaar voor Philips. En toen kwam er een mail die zijn leven en dat van zijn gezin totaal veranderde. Lees het complete verhaal op pagina 5.
Een eigen speeltuin voor de drie (5, 3, 1) kinderen, een fysieke en mentale uitdaging en het volgen van hun hart. Paul en Lia Schots, die sinds 2001 samen zijn, besloten in 2014 hun leven compleet om te gooien en samen met oom Albert Vink de boerderij De Hofstad te runnen. De boerderij te Olen is vandaag hun leven.
Paul Schots is een 35-jarige vader die het licht niet op de boerderij zag. Hij verhuisde op achttienjarige leeftijd van Uden naar Tilburg om psychologie te gaan studeren aan de Universiteit. Hij specialiseerde zich in de economische psychologie waarna hij startte met promoveren aan de marketingfaculteit. Nadat hij extern zijn onderzoek had uitgevoerd bij Philips, stopte hij zijn promotie en mocht hij bij Philips blijven hangen. Na zijn tienjarige carrière bij Philips waarin hij om de drie jaar naar een nieuwe uitdaging zocht – kwam een mail van Albert als geroepen. Albert Vink (63), de oom van zijn vrouw Lia, wilde graag dat de boerderij te Olen werd overgenomen. Zelf heeft hij geen vrouw en kinderen en dus zocht hij contact met de rest van de familie.
“Toen hadden wij zoiets van: daar moeten we maar eens over gaan praten, kijken of dat past en wederzijds klikt.” Hier zijn we toen een jaar mee bezig geweest voordat we in oktober 2014 begonnen. In november 2014 ben ik gestopt bij Philips en in januari 2015 zijn we hier begonnen.
Geen ‘echte’ boer?
“Ik merkte hiervoor in Uden altijd al dat ik het heel fijn vond om de vakanties veel buiten te zijn, rondom huis bezig te zijn. Ik vind het gewoon heel leuk om dingen te maken en ook fysiek bezig te zijn. Maar ja, ik heb altijd gezegd: ‘Boeren, dat is niks voor mij’. Het is natuurlijk ook raar als je aan de universiteit hebt gestudeerd en tien jaar bij Philips hebt gewerkt; dan ga je toch geen boer worden? Zo reageerden mijn collega’s ook. ‘Boer?! Met echte koeien?’ Ik kom gewoon uit het centrum van Uden.”
Lia daarentegen is opgegroeid op de boerderij. Ze werkt nu ook nog drie dagen per week buitenshuis als dierenarts. “Weten jullie of koeien altijd melk geven?”, vraagt Paul. “Geeft jouw moeder ook nog steeds melk dan?”, lacht Lia.
Hard werken, maar voldoening
Paul en Lia zijn het er beide over eens dat het supergoed heeft uitgepakt. “Lia was elke ochtend weer uitgekeken op zijn baan. Dan vroeg hij aan mij: ‘wat zal ik nu weer gaan doen?’ Maar we hebben afgesproken dat hij dat nu niet over vier jaar mag zeggen,” lacht Lia. “Maar daar is Paul ook niet bang voor. Zo zegt hij: ‘Het voelt gewoon niet als werken op de boerderij. Als ik in de avond nog even het kalfje moet voeren of iets anders, voelt het gewoon als klussen of hobbyen’. Maar vinden toch beide: ‘Het is ook hard werken, het is niet alleen romantisch’.”
Ook heeft Paul, nu hij eigen ondernemer is, veel nieuwe uitdagingen. “Ik kan zelf uitzoeken wat ik wil doen en zo dag ik mezelf uit. Zo hebben we bijvoorbeeld hierachter een vergaderruimte die zeer regelmatig wordt verhuurd aan externe bedrijven. In de vergaderruimte ontvangen we ook wel eens scholen waarvoor we excursies geven. We willen zoveel mogelijk scholen uitnodigen om op de boerderij te komen kijken. Ook zijn we nu bezig om een zorgboerderij op te zetten. We willen dagbesteding gaan bieden aan mensen met een beperking. We hebben hier een mooie plek en locatie om hier mensen een doel te geven en te laten meedraaien. Ik denk dat we binnen nu en een half jaar kunnen draaien. Door de drie dagen dat Lia buitenshuis werkt, zijn ze beperkt in tijd. Daarom zijn we op zoek naar iemand die de zorgboerderij zou kunnen leiden – met natuurlijk onze sturing.”
Werk en privé lopen door elkaar heen
“En mochten er ouders of begeleiders zijn van jongvolwassenen met een beperking die het idee hebben dat een zorgboerderij goed zou passen voor ze, dan horen we dat graag,” benadrukt Paul.
Spijt van de stap in het boerenleven hebben ze niet. “Als ik hier de mensen van Philips zie vergaderen, dan denk ik wel eens: ‘Ah, ik ben echt niet jaloers’. Ik vind het heerlijk om fysiek lekker te werken; ik hou daar van. Maar Paul heeft ook zeker geen spijt van zijn carrière bij Philips, want hij heeft het allemaal meegenomen naar de boerderij.”
Paul lacht: “Alleen rijdt zo’n tractor niet zo hard.”
Toekomst
“Je bent wel gedwongen vooruit te kijken, maar ik vind het ook leuk om vooruit te kijken. En dat heb ik natuurlijk altijd al gedaan bij Philips. Ons toekomstplan is om de omschakeling naar biologisch te voltooien, een zorgboerderij te starten en misschien zelfs onze biologische melk te gaan zuivelen. Op die manier willen we er ook een brood in slaan.”
“Biologisch boeren betekent werken met de natuur. Je mag geen bestrijdingsmiddelen gebruiken, minder antibiotica en je moet goed omgaan met mest en bodem. Je probeert balans te houden en je produceert gezond voedsel.”
“Het mooiste van de boerderij vind ik het verbetene. Ik wil eigenlijk het maximale eruit halen, maar natuurlijk niet uitputten,” besluit Paul.